|
|
| |
Onafhankelijk gezelschap Malayerba uit Ecuador maakt politiek theater |
|
| |
Al bijna dertig jaar is theatergroep Malayerba uit Ecuador actief. Met hun voorstelling Tirenle Tierra stellen zij de rol man-vrouw relaties en huiselijk geweld aan de orde. Actrice Cristina Marchán: “Hij is mijn man, dus hij zou me kunnen slaan. Dat is wat veel vrouwen tegen elkaar zeggen als zij met elkaar in gesprek zijn. Het geweld in Ecuador is een gigantisch probleem. Het is zo weid verspreid dat veel vrouwen domweg denken dat het normaal is.”
|
|
| |
>> Lees verder |
|
|
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Noord Nederlands Toneel – Ajax |
|
| |
Pas als Ajax zich van het leven heeft beroofd, komt de voorstelling echt tot leven. Op het achterdoek zien we veteranen op zeer persoonlijke wijze verhalen over de verschrikkingen uit oorlogen en hun eigen rol daar in. In het immense decor van een legertent met tientallen lijkkisten zien we even later vijf mannen een voor een hun witte pak uitdoen. Een zeer indringend moment want het blijkt dat uit de witte pakken dezelfde veteranen te voorschijn komen die we zojuist geprojecteerd hebben gezien. Vervolgens dragen zij Ajax ten grave. Regisseur Jos Thie koos hiermee voor een prachtige versmelting van realiteit en theater die zijn uitwerking niet mist.
Gezien op 2 december Toneelschuur, 15 dec in Stadsschouwburg Amsterdam, tournee t/m 22 dec, zie www.nnt.nl
|
|
| |
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Regisseur Alexandra Koch: “De spanning moet vanaf het eerste moment heel goed voelbaar zijn.” |
|
| |
Het begin is donker. En stil. Dan zien we een echtpaar hand in hand staan. De man van middelbare leeftijd en zijn veel jongere vrouw hebben een gelukzalige glimlach. Zij: “Nu staan we voor ons huis. Ons huis. Waar we samen zullen zijn. Jij en ik alleen. Voor het huis waar jij en ik samen alleen zullen zijn. Ver weg van de anderen. Het huis waar we samen zullen zijn. Alleen met elkaar.” Hij: “Verder niemand.” De zinnen worden rustig uitgesproken. Tussen de zinnetjes is veel stilte. Meer zinnen van deze strekking volgen en worden zo vaak herhaald dat je al snel een ongemakkelijk gevoel krijgt.
|
|
| |
>> Lees verder |
|
|
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Afel Bocoum & Alkibar |
|
| |
Jaren lang speelde hij in de band van Ali Farka Toure en het schijnt dat deze hem als opvolger zag. Nu de boomlange gitarist uit Niafunke is gaan hemelen, liggen er misschien wel meer kansen voor Afel Bocoum. Onlangs verscheen zijn tweede cd Niger. Dinsdag speelde Bocoum met zijn band Alkibar in het Patronaat. Slechts weinig mensen waren getuige. Zonde, want zijn op blues georiënteerde muziek verdient meer aandacht. Het lijkt vrolijk kabbelende vrijblijvende muziek en zo kun je het ook ondergaan. Maar wie zich wat meer onderdompelt, wordt opgetild en meegenomen. Dit is muziek waar je in kunt gaan wonen.En dat voelt heel behaaglijk.Complexe ritmes en zangerige melodieën, creëren een heel eigen sfeer die dan wel verwant is aan Ali Farka, maar vooral een eigen geluid heeft. Door de over elkaar heen buitelende gitaarpartijen hoor je de indringende geluiden van de njurke, een luitachtig instrument met één snaar en de tweesnarige njarka waarvan de klank tegen een vioolachtig geluid aan ligt. Dat zijn mooie contrasten. Ook de lome sfeer die de muziek oproept, contrasteert fraai met de vitaliteit ervan en met de virtuositeit van de muzikanten. Van deze jongens gaan we vast nog meer horen. Meer informatie over de band vind je op www.contrejour.com. Een datumlijstje van andere optredens heb ik daar niet kunnen vinden.
Gezien, 10 oktober, Patronaat Haarlem
|
|
| |
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Roots of Heaven |
|
| |
Het is een mooie traditie die het Patronaat opbouwt. Twee keer per jaar is er een festival waarop een ruime keuze aan artiesten te zien die in of tegen de americana aan zitten. De vorige keer was de line-up met onder meer Calexico erg sterk, maar ook nu met minder aansprekende namen was het lekker druk. Dat je ook americana-achtige muziek kan maken als je uit New York komt, bewijst Tandy. De groep is veelgeroemd vanwege de laatste cd, maar gaf een onevenwichtig concert dat te weinig sprankelde. De Noorse Ane Brun sloot wonderwel mooi aan bij de overige merendeels Amerikaanse artiesten. Mary Gauthier uit New Orleans maakte nog eens duidelijk hoezeer orkaan Katrina er in hakte. Erg smaakvol waren de gitaristische bijdragen van haar begeleider Tom Jutz die ook wel eens met David Olney speelt. Fred Eaglesmith was goed, maar praatte erg veel, hoewel hij ontegenzeglijk grappig was. The Resentments imponeerden met mooie stemmen, prachtige songs en een mooi rijk geluid. Vermoeidheid hebben mij weerhouden om Woven Hhand en Cracker te zien, maar ook zonder die twee interessante acts, was dit weer een mooie editie van Roots of Heaven.
Gezien 26 november Patronaat, Haarlem. De volgende editie is in mei. www.patronaat.nl
|
|
| |
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Oresteia – Toneelgroep Amsterdam en NT Gent |
|
| |
Een plankier reikt tot achter in de zaal en achterop het uitgebouwde podium staan extra publiekstribunes waardoor de spelers omringd zijn door toeschouwers. Maar wie spektakel verwacht komt bedrogen uit. Regisseur Simons kiest voor een zeer sobere, ingetogen voorstelling waarbij alle nadruk op de tekst ligt. Die is opnieuw vertaald en bewerkt waarbij koorteksten deels zijn geschrapt en deels aan personages toegevoegd zijn. Vanaf het tweede deel is er de klei waarmee spelers zich besmeren en Pierre Bokma zelfs een heus grafbeeld wordt. Het is een merkwaardige gimmick die soms nogal potsierlijk aan doet. Het gebrek aan handeling in deze Oresteia, maakt het een lange zit. Saaiheid ligt op de loer. In het derde deel zien we een prachtige Chris Nietvelt als Athene. Dan pas valt op hoe veel beter haar dictie en stemgebruik is. Zij spreekt simpelweg veel mooier dan veel andere spelers. In een aanpak waarin de tekst zo belangrijk is en waarin de allerbeste acteurs spelen, is dat toch heel erg merkwaardig.
Gezien op 25 november, www.toneelgroepamsterdam.nl
|
|
| |
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Wachtff- Peergroup |
|
| |
Dicht opeen gepakt zitten we in de donkere kantine van de ijsbaan van Wachtum. Door de raampjes heen kijken we naar het weiland waar als het vriest de ijsbaan wordt opgespoten. Twee mannen met prachtige ijsmutsen op, binden hun schaatsten onder. Dan opeens komen er houten palen overeind met brandende lampjes en is de ijsbaan werkelijkheid geworden. Een man schaatst aarzelend, maar zeer voldaan heen en weer. Het is een van de vier scènes uit Wachtff van de Peergroup dat samen met tientallen dorpelingen uit Wachtum deze locatievoorstelling maakte. In een molen luisteren we naar brieven van de molenaar die in Afghanistan gelegerd is geweest. Op een zolder in een boerenschuur vertellen tieners hoe je moet inburgeren in Wachtum. In een schuur tegenover waar vroeger de melkfabriek stond, luisteren we naar familieverhalen van vroegere dorpelingen. De combinatie van de pure eenvoud waarmee de spelers hun verhaal doen en de prachtige locaties die ze gebruiken, geven de voorstelling veel charme. Lekkere hapjes zijn vaste ingrediënt bij de Peergroup. Bezoekers genieten deze keer onder meer van verse molenaarsbrood met rozenjam en krentewigge Maar bovenal spreekt uit deze voorstelling een diep gewortelde liefde voor het boerenland en zijn bevolking. Theatermaker Sjoerd Wagenaar is opgeleid aan onder meer Dasarts, maar na zijn studie spoedde hij zich weer snel noordwaarts omdat hij theater op het platteland en in de natuur wil maken. Hij doet dat op buitengewoon originele wijze. Bovendien willen de mensen het graag zien. Bijna alle tien voorstellingen waren uitverkocht. Dat de landelijke pers deze hoogst originele theatermaker die op geheel eigen wijze blijkt geeft van engagement negeert is onbegrijpelijk, dom en eigenlijk ronduit schandalig. Wachtff is community art, waarbij veelal maakprocessen nadrukkelijk onderdeel van het kunstwerk zijn, maar deze productie staat ook stevig op zich zelf. Wachtff was hartverwarmend.
Gezien op 23 november, uitgespeeld. www.peergroup.nl
|
|
| |
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Maatschappelijke onvrede stimuleert community art |
|
| |
“Community art ontstaat als kunstenaars in de uitvoering en distributie van hun artistieke creatie nauw samenwerken met specifieke groepen uit de samenleving die meestal geen of beperkte toegang hebben om deel te nemen aan kunst.” Eugene van Erven is een van de initiatiefnemers van het Community Art Festival dat van 23 tot en met 26 november in Utrecht plaatsvindt. Thema van het festival en de daaraan gekoppelde werkconferentie is ‘Kunst in mijn buurt’. “Community art is een internationale hype”, aldus Van Erven. Hoe dat komt is niet helemaal duidelijk. “Vaak vindt deze kunst zijn oorsprong in maatschappelijke onvrede en de wil om daar iets aan te doen. Zo ontstond op de Filippijnen een enorme hausse in community art tijdens van de laatste maanden van het bewind van president Marcos. We zien de laatste jaren dat er onder kunstenaars steeds meer mensen zijn die zich druk maken om misstanden in de samenleving. Zij gebruiken kunst als middel om daar, soms juist samen met mensen die met die misstanden te maken hebben, uiting aan te geven. Maar ook is het zo dat kunstenaars soms met hun autonome kunst niet succesvol zijn en andere wegen zoeken om hun kunstenaarsschap inhoud te geven. Een andere factor van belang is dat we steeds meer zien dat politici hun greep op de samenleving dreigen te verliezen en tot het inzicht komen dat kunst een goed middel is om sociale cohesie te stimuleren. Dat heeft als nadeel dat daarmee de kunst soms slechts als sociaal instrument wordt gezien. Dat noemen ze in Engeland 'social engineering' . Een ingewikkeld vraagstuk bij community art is de waardering van de artistieke prestatie. Een toneelstuk dat gemaakt wordt in een achterstandsbuurt met wijkbewoners als acteurs is niet te vergelijken met toneel van grote gesubsidieerde gezelschappen. Grootste verschil is dat bij community art het proces van de artistieke creatie nadrukkelijk onderdeel is van het kunstwerk.”
Dit artikel is gemaakt voor www.krachtvancultuur.nl
|
|
| |
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Nick Cave |
|
| |
De setlist is anders dan zes weken geleden in Den Haag.Weer valt op hoe gedreven Cave is. De geinspireerde band met Warren Ellis in een glansrol voelt hem perfect aan. Dit keer speelt hij veel meer liedjes van het magnifieke tweeluik Abbatoir Blues/The Lyre of Orpheus. Mooi is het moment waarop Cave na een stuk of vijf nummers achter zijn vleugel vandaan komt en met wijd uitgestrekte armen naar de rand van het podium loopt. Het tot dan toe keurig zittende publiek stroomt massaal toe. Cave schudt handen. Iedereen gaat staan en bljft staan. Cave tevreden: "That's better." De tot voor enkele jaren vaak duistere Cave lijkt thans warempel wel een gelukkig mens. Dat dit zijn creativiteit niet aantast, maar juist positief lijkt te beïnvloeden, is bepaald onalledaags. Cave grasduint in zijn eigen omvangrijke repertoire en wisselt ballads en uptempo prettig af, waarbij er meer dan in Den Haag, een nadruk ligt op de langzame nummers. Zijn speldrift blijkt ook nog eens als hij aan het eind van Rock of Gibraltar, zijn pianokruk verlaat en bij de laatste maten een gitaar omhangt en lekker met de band mee gaat rocken. Let the bells ring krijgt ook een prachtige, fraai gezongen uitvoering.Tegen het eind van het ruim twee uur durende optreden vertelt Cave met oude maten als Martyn Casey van de Triffids, Jim Sclavunosen Warren Ellis als band een cd te hebben opgenomen onder de groepsnaam Grinder Man. De cd komt begin maart uit. Als Cave net zo lang doorgaat als Dylan en Cohen, met wie hij soms wel eens - ten onrechte, want net even te veel eer- vergeleken is en dezelfde creativiteit aan de dag blijft leggen, kan er nog veel moois ontstaan.
Gezien 14 november Beethovenhalle, Bonn; www.myspace.com/grinderman
|
|
| |
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
susies haarlok |
|
| |
Deze midtwintigers, voortgekomen uit de Toneelschuurproducties, maken muziektheater met muziek en doen dat hoogst orgineel en eigenzinnig. Hun nieuwste voorstelling De man die zijn hoofd afzette ging vorige week in première. Dramaturgisch is het gebodene nogal dunnetjes, maar toch is dit een erg leuke voorstelling vanwege het creatieve en enthousiaste spel van de muzikanten. Dat hoofdpersoon Anton zijn hoofd afzet omdat hij in de war is en een reis door zijn verleden maakt om met zijn trauma's af te rekenen en daar uiteindelijk goed uitkomt, is niet eenvoudig te herleiden uit de teksten en fraaie bijgeleverde liveanimaties op de overheadprojector. Maar de fraaie, soms experimenteel klinkende, maar even later weer lekker rockende popmuziek, heeft een beeldende kracht die zeer sterk is. De energie en het enthousiamse dat het geheel uitstraalt maakt de susies tot een erg sympathiek clubje.
Gezien 9 november, Toneelschuur, Haarlem; Tournee t/m 23 december. |
|
| |
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Marc van Warmerdam over de Toneelschuur: “Frans is er altijd, ook als hij er niet is.” |
|
| |
“Eigenlijk is het vermoeiend en leuk tegelijk.” Marc van Warmerdam glimlacht. Ober, de film van zijn broer Alex wordt momenteel vertoond op diverse festivals. En omdat de verkoop in Azië nog wel een zetje kan gebruiken, gaat Marc een dezer dagen naar Korea om de film te promoten. “We mogen niet klagen, de film is al door tien landen aangekocht.” Maar weinig mensen buiten de filmwereld weten dat Marc van Warmerdam producent is van de films van zijn broer. Vroeger speelde hij mee in voorstellingen, maar al geruime tijd is hij directeur van Orkater. Het gezelschap komt naar Haarlem met een opmerkelijk nieuw initiatief, Boys in the band genaamd. Een salon voor muziektheater die Orkater dit seizoen maar liefst acht keer in de Philharmonie zal organiseren.
|
|
| |
>> Lees verder |
|
|
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Béjart Ballet Lausanne |
|
| |
Binnenkort wordt hij tachtig en dan is hij 50 jaar actief als choreograaf. Chassé Theater had het Béjart Ballet Lausanne exclusief voor Nederland geboekt met twee bekende choreografieën en een recent werk dat nog nooit in ons land te zien was. In Brel et Barbara zijn op ingenieuze wijze bekende en minder bekende liedjes van de twee grootheden aan elkaar gemonteerd en voorzien van prachtige dansduetten en verschillende groepsscènes. In L’art d’être grand-père dat Béjart samen met zijn dansers maakte, verhaalt hij over de relatie meester en leerling die voor de oude Béjart synoniem is met de relatie tussen een grootvader en zijn kleinkinderen. Boléro tenslotte is een evergreen uit 1961 dat velen zullen kennen van de film Les uns et les autres. Ruim dertig mannen op het toneel met boven hun hoofden een solist. Prachtig uitgelicht en prachtig gedanst. Het meest opvallende van het werk van Béjart dat deze avond te zien was, is het prettige gebrek aan pretentie dat dus niet hoeft in te houden dat er geen symboliek of diepgang is. De dansers zijn ongelooflijk. Niet alleen zijn het stuk voor stuk prachtige mensen om te zien, de souplesse en het ogenschijnlijk gemak waarmee ze hun bewegingen uitvoeren is adembenemend. Dit was vast de laatste keer dat Béjart in ons land te zien was. Zijn gezondheid is niet best en als hij overlijdt, zal het gezelschap waarschijnlijk ophouden te bestaan. Liefhebbers kunnen nog terecht in Antwerpen.
Gezien op 29 november, Breda, Chassé Theater; Nog 6 t/m 10 en 13 t/m 17 december in Antwerpen, Stadsschouwburg, zie www.musichall.be
|
|
| |
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
|
|
|
|
|
Welkom op mijn weblog. Ik houd me bezig met journalistiek en marketing in de podiumkunsten. Ik schrijf voor Het Financieele Dagblad, Haarlems Dagblad, Kracht van Cultuur, Heaven Popmagazine en ben eindredacteur voor een tijdschrift over internationaal cultuurbeleid: SICA Magazine. Op deze verzamelplaats voor mijn teksten wil ik ervaringen delen. Reacties krijg ik graag op jos[at]josschuring.nl. Informatie over mijn andere werkzaamheden staat op