|
|
| |
Porgy Franssen speelt nieuwe solo bij Orkater |
|
| |
De sfeer is relaxt tijdens de repetities in de bovenzaal van de Toneelschuur. Op de grote speelvloer loopt Porgy Franssen al acterend rustig heen en weer. Een handjevol betrokkenen zit langs de kant. Er zijn soms versprekingen of gemiste aanwijzingen voor muziek of licht, cues in jargon. Dit is normaal en hoeft niet te verontrusten. Maar als later blijkt dat de acteur enkele pagina’s in het script compleet heeft overgeslagen, is Franssen toch wel erg verbaasd en bladert verbouwereerd door zijn tekst. |
|
|
|
|
| |
Regisseur Dirk Groeneveld blijft de rust zelve en zegt dat het prima ging. De lichtman plaatst dramaturgische kanttekeningen. Discussies worden rustig gevoerd. Hier wordt keihard gewerkt aan een nieuwe theatervoorstelling. “Het is een gevecht, dat hoort er bij”, aldus Franssen even later. Het is twee dagen voor de eerste try-out, maar hij is er niet ondersteboven van. “Soms duurt het gewoon iets langer dat je een voorstelling helemaal in je hebt. Ik raak daar niet van in paniek. Sterker nog, ik heb het al vaker meegemaakt en steeds meer besef ik dat als ik zelf tot vlak voor de eerste voorstelling ontevreden ben, het toch opeens allemaal op zijn plaats valt en de voorstelling heel erg goed wordt. Eind vorig seizoen speelde ik in Cyrano en wilde ik zelfs een dag voor de eerste speelbeurt er mee ophouden. Zo onzeker was ik. Later kreeg ik voor die voorstelling een nominatie voor de Louis ‘Or.” Porgy Franssen is een heerlijke acteur om aan het werk te zien. Hij heeft een karakteristieke kop, een subtiele, aparte mimiek en is sterk in dictie en timing. Let bijvoorbeeld eens op hoe hij zijn stiltes gebruikt. Franssen speelde twee jaar geleden bij Orkater een solo, Novecento, een tekst van Alessandro Baricco. Vanaf vandaag is hij opnieuw te zien met een solo en wederom koos hij werk van de Italiaanse succesauteur. In Zijde vertelt Franssen het verhaal van een handelaar in zijderupsen die zijn handel vanwege epidemieën onder de rupsen moet verplaatsen naar Japan. Daar verliest hij zijn hart. De vrouw waar hij zo naar verlangt krijgt hij echter nooit te spreken. Franssen heeft al het werk Baricco gelezen. “Ken je dat boek Oceaan van zee? Moet je lezen. Razend mooi geschreven, vol met interessante personages, pure poëzie. Ik had het bewerkt tot toneeltekst. Met Orkater zouden we het in een zwembad onder water gaan maken. Maar toen dreigde Orkater zijn subsidie te verliezen en is er niets meer van gekomen. Daarom ben ik later Novecento gaan spelen. Ik wilde absoluut iets van Baricco op toneel doen. Hij spreekt me enorm aan vanwege zijn romantische sfeer, maar ook vanwege de schoonheid van zijn taal.” Zijde bevat inderdaad prachtige passages. Hoofdpersoon Joncour keert terug uit Japan ‘stervend van heimwee naar iets dat hij nooit mee zal beleven’. De vormgeving van de voorstelling is fraai. Op een grote speelvloer loopt Franssen rond tussen enkele objecten als waren we in een museumzaal. Het publiek zit in twee rijen rondom de speelvloer. “Dat was een idee van Dirk Groeneveld, mijn regisseur. We laten het verhaal zien aan de hand van enkele objecten waardoor de hoofdpersoon conservator is van zijn eigen verleden. Een prachtvondst die ook heel goed werkt.”
Naast zijn toneelwerk is Franssen ook in films en op televisie te zien. Zo gaat hij binnenkort weer opnamen maken voor een nieuwe serie afleveringen van Keizer en de Boer advocaten. “Leuk om te doen, het is een serie waarvoor ik me niet hoef te schamen, maar mijn hart ligt meer bij het toneel. Tijdens die draaidagen begin volgend jaar speel ik in het theater Who’s afraid of Virginia Woolf in regie van Gerardjan Rijnders. Ik moet dan overdag draaien en aan het eind van de dag wordt ik dan naar het theater gereden. Dat wordt erg zwaar, maar die rol en de regie van Rijnders maken het zo de moeite waard, dat ik het er graag voor over heb.”
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
|
|
|
|
|
Welkom op mijn weblog. Ik houd me bezig met journalistiek en marketing in de podiumkunsten. Ik schrijf voor Het Financieele Dagblad, Haarlems Dagblad, Kracht van Cultuur, Heaven Popmagazine en ben eindredacteur voor een tijdschrift over internationaal cultuurbeleid: SICA Magazine. Op deze verzamelplaats voor mijn teksten wil ik ervaringen delen. Reacties krijg ik graag op jos[at]josschuring.nl. Informatie over mijn andere werkzaamheden staat op