|
|
| |
Susan Boogaerdt over ROK |
|
| |
Iedereen kent het. Je komt iemand tegen die jou enthousiast begroet. Je laat natuurlijk niet merken dat je niet weet wie het is en probeert je zo goed mogelijk uit de situatie te redden. Het is één van de scènes uit ROK van Boogaerdt en Van der Schoot. Het komische duo brengt daarin een ode aan de vrouw. Tegelijk worden vrouwen in de voorstelling flink belachelijk gemaakt. “Maar het is toch ook een eerbetoon. Althans, we zijn zelf tevreden met de manier waarop de voorstelling uiteindelijk zijn vorm heeft gevonden en blij als mensen het op die manier interpreteren.” |
|
|
|
|
| |
Suzan Boogaerdt speelt samen met Bianca van der Schoot de voorstelling ROK. Tegelijk zijn ze ook druk met de voorbereidingen voor een nieuwe productie in het circuit van zomerfestivals. Beide theatermakers zijn rond 2000 afgestudeerd aan de mimeopleiding en maakten sindsdien zes voorstellingen, waarvan Dolly het bekendst is. De manier waarop mimers hun voorstelling maken is vaak identiek. De theatermakers gaan bij elkaar gaan zitten in de repetitieruimte en ‘dingetjes uitproberen’. Soms zijn er wat ideeën, soms is er niets. “Wij hadden dit keer wel duidelijke uitgangspunten. Ik was een jaar of twee geleden op een vrouwenfestival in de Buers van Berlage in Amsterdam. Ik was er met frisse tegenzin naar toe gegaan. Het leek me erg suf, maar ik had iemand beloofd om te gaan. Eenmaal daar vond ik het toch heel erg leuk. Je kon er je kleren opleuken maar ook debatteren over eerwraak. Ik heb direct Bianca gebeld om te zeggen dat ze moest komen. Daar hebben we dus ons idee voor ROK opgedaan. We wilden onder meer laten zien dat vrouwen soms elkaar belemmeren in hun emancipatiedrift en soms meer last hebben van elkaar dan van mannen. Vrouwen durven vaak niet een eerste stap te nemen. Soms ook letterlijk. Dat vergroten we dan uit wat leidt tot komische scènes.” Komisch is ROK zeker. Met regelmaat lacht het publiek zich tranen om de idiote, maar o zo herkenbare situaties waarin vrouwen zich manoeuvreren. Bij mime denken veel mensen aan woordeloos theater, maar Boogaerdt en van der Schoot gebruiken wel degelijk tekst. De speelkracht van beide dames is echter vooral gelegen in hun fysieke talenten. Met kleine, gekke gebaartjes en fenomenale bekkentrekkerij creëren ze op sterk beeldende wijze bizarre situaties. Voorts is het duo ijzersterk in het aanvoelen van de tijdgeest en deze op de hak te nemen. In ROK dragen de vrouwen ouderwetse, klassieke rokken. Dat contrasteert prachtig in de scènes waarin ze te keer gaan op de elektrische gitaar. Als een van de twee zich een ster waant, wordt de ander stinkend jaloers, maar laat dat niet blijken. Nee, ze begint simpelweg de ander gevoelens aan te praten: ‘Ik heb het gevoel dat er iets is.’ De scène groeit uit tot een karikaturaal beeld waarmee de vrouwen het publiek onbedaarlijk laten lachen. Suzan Boogaerdt: “Vrouwen beconcurreren elkaar vaak en hebben denk ik minder dan mannen het vermogen om zichzelf te relativeren. Mannen geven elkaar ook makkelijker schouderklopjes. Vrouwen moeten vaak een beeld in stand houden waaraan ze denken te moeten voldoen.” Aan het eind van de voorstelling worden voorvechters van vrouwenrechten zoals Aletta Jacobs, maar ook Hedy d’Ancona, bedankt. “In het begin laten we allerlei situaties zien die grappig en gek zijn, maar tegen het eind zijn we steeds meer ons zelf geworden en worden we steeds persoonlijker. Daar is dat bedanken ook uit voort gekomen. Dat is een mooi moment geworden, dat me soms ook nog echt aangrijpt. Zij zijn toch wegbereiders geweest voor veel hedendaagse vrouwen, maar niettemin bestaat de underdogpositie van vrouwen nog steeds.” De voorstelling is zeker geen feministisch pamflet. Rok is eerder is een mooie reflectie op de positie van hedendaagse vrouwen die vooral komisch is, maar ook uitnodigt tot overpeinzingen.
ROK van Boogaerdt en Van der Schoot is op vrijdag 11 en zaterdag 12 mei in de Toneelschuur te zien.
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
|
|
|
|
|
Welkom op mijn weblog. Ik houd me bezig met journalistiek en marketing in de podiumkunsten. Ik schrijf voor Het Financieele Dagblad, Haarlems Dagblad, Kracht van Cultuur, Heaven Popmagazine en ben eindredacteur voor een tijdschrift over internationaal cultuurbeleid: SICA Magazine. Op deze verzamelplaats voor mijn teksten wil ik ervaringen delen. Reacties krijg ik graag op jos[at]josschuring.nl. Informatie over mijn andere werkzaamheden staat op